زندگی کردن در سطح، راحت و آسوده است و انرژی نمیخواهد. نتیجه این نوع زندگی جز سقوط نیست. بعکس عمیق زندگی کردن قطعاً سخت و دشوار بوده ولی نهایتاً سبب تغییر در مسیر زندگی شده و صعود و تعالی فرد را به دنبال دارد. بنابر این، زندگی به معنا و مفهوم واقعی آن با تحول و دگرگونی آغاز میشود. این عمق بخشی مستلزم سعی و تلاش فراوان است. اصل تغییر سرنوشت در روایات و قرآن جایگاه ویژهای دارد. خداوند متعال انسان را به تغییر و اصلاح روشهای رفتاری تشویق و ترغیب میکند. به حکم «إن ا... لایغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بأنفسهم» قلم تغییر را به دست خود فرد داده است. تغییر به م

مقدمه: در مواجهه با «مسايل اجتماعي» (اعم از معروف و منكر) كه در جامعه نمود پيدا مي كند و درصد قابل توجهی از افراد جامعه آن را به عنوان يك پديده مثبت (هنجار) يا منفي (نابهنجار) تلقی کنند و به تعبیری «عمومیت» پیدا می کند،[1] به منظور «تقويت يا تضعيف» آنها، چگونه بايد برخورد نمود؟ مشخصه اصلی یک جامعه سالم، رصد نمودن همه «مسایل اجتماعی» است تا زمینه پیدایش خوبی ها را فراهم کند و مسیر ورود بدی ها را سد کند تا یک امر نامطلوب، شکل عادی پیدا نکند. اما، یافتن راهکارهای گسترش یا کاهش مواردی که در آن جامعه ظهور و رواج پیدا کرده اند، حائز اهمیت است. بديهي است «ب

مقدمه مسیر اجرای امر به معروف و نهی از منکر در فقه اسلام کاملاً تعریف شده و شرایط ورود به آن تبیین گردیده است. مسئله ای که گذرا مطرح شده است اینکه هرگاه در انجام این فریضه نتیجه ای حاصل نشد و حرکت اصلاحی توسط مخاطب پذیرفته نشد، وظیفه چیست؟ آیا انجام این فریضه ساقط می شود و یا اینکه آمر به معروف و ناهی از منکر باید به حرکت اصلاحی خود ادامه دهد؟ و در این صورت، تکرار حرکت اصلاحی در چه شرایطی و تا چه حدی مطلوب است؟ دیدگاه های متفاوت بدواً ممکن است این دیدگاه مطرح شود که در چنین حالتی باید ترک نصیحت کرد و فرد را به حال خود واگذار نمود. همچنانکه سعدی (ره)